Kalkulator powierzchni pomieszczenia

W typowym prostokątnym pomieszczeniu zmierz długość od ściany do ściany wzdłuż jednego boku, a potem szerokość od ściany do ściany wzdłuż boku sąsiedniego. Pomnóż obie liczby, a dostaniesz powierzchnię.

Żeby wynik był poprawny, mierz każdy bok w dwóch miejscach — raz bliżej przodu pomieszczenia, raz bliżej tyłu. Zwłaszcza w starym domu ściana potrafi zwężać się o cal albo więcej, a ta różnica sumuje się na całej robocie.

Zawsze mierz do wewnętrznego lica wykończonej ściany, a nie do konstrukcji. Przy układaniu podłogi mierz do miejsca, w którym skończy się materiał — zwykle pod progiem.

Większość pomieszczeń wygląda na prostokątne, ale nie ma idealnie prostych kątów przez tolerancje wykonawcze. Poprawny sposób pomiaru wygląda tak:

Zmierz każdą ścianę w dwóch miejscach, u góry i u dołu, i weź średnią. Ściany wyginają się z wiekiem budynku i osiadaniem.

Używaj taśmy albo dalmierza laserowego. Powyżej 12 ft laser jest dokładniejszy, bo taśma zaczyna się uginać i generuje błąd.

Mierz do wewnętrznego lica wykończonej ściany — nie do konstrukcji i nie do elementów nośnych.

W pomieszczeniu z szafą wnękową zdecyduj, czy ją liczysz: do zamówienia materiału tak, do podania powierzchni — zależnie od sytuacji.

Sprawdź przekątną: pomieszczenie 12 × 14 ft musi mieć przekątną √(144+196) = 18,44 ft. Jeśli przekątna się nie zgadza, któryś pomiar ściany jest błędny.

Sypialnia (mała): 10 × 10 ft = 100 ft². Pokój dziecięcy albo mały gościnny.

Sypialnia (standardowa): 11 × 12 ft = 132 ft² albo 12 × 12 ft = 144 ft². Wymiar większości amerykańskich pokoi.

Sypialnia (duża): 12 × 14 ft = 168 ft² albo 14 × 16 ft = 224 ft².

Sypialnia główna: zwykle 14 × 16 ft = 224 ft², w domach z wyższej półki do 16 × 20 = 320 ft².

Salon: zwykle 12 × 18 ft = 216 ft² albo 15 × 20 ft = 300 ft².

Pokój dzienny: zwykle 16 × 20 ft = 320 ft².

Kuchnia: od 10 × 12 ft = 120 ft² (mała) do 16 × 20 ft = 320 ft² (duża).

Jadalnia: 12 × 14 ft = 168 ft².

Łazienka pełna: od 5 × 8 ft = 40 ft² (minimum) do 10 × 12 ft = 120 ft² (z wyższej półki).

Toaleta dla gości: 4 × 5 ft = 20 ft².

Garderoba: od 5 × 7 ft = 35 ft² (mała) do 10 × 12 ft = 120 ft² (duża).

Pomieszczenia skupiają się wokół kilku wymiarów, bo buduje się je pod meble i pod minima z przepisów, a nie pod okrągłe liczby. Znajomość typowych przedziałów jest sprawdzianem zdrowego rozsądku: jeśli twoja sypialnia wychodzi 90 ft², to albo pokój jest naprawdę mały, albo taśma się przesunęła.

Tabela poniżej podaje typowe przedziały dla każdego rodzaju pomieszczenia w amerykańskim budownictwie mieszkaniowym razem z powierzchnią. Traktuj ją jako punkt odniesienia do sprawdzenia własnego pomiaru, a nie jako zamiennik mierzenia — mierzysz właśnie dlatego, że twój dom nie jest domem przeciętnym.

Sypialnia ma minimum, które warto znać: w większości Stanów pomieszczenie liczy się jako sypialnia dopiero przy co najmniej 70 ft² powierzchni podłogi, przy krótszym boku nie mniejszym niż 7 ft i z oknem spełniającym wymóg ewakuacyjny. Pokój 6 × 12 ft ma 72 ft², ale nie spełnia wymogu 7 ft; dlatego wąskie pokoje ogłasza się jako gabinety. W Polsce minimalne wymiary pomieszczeń mieszkalnych określa rozporządzenie w sprawie warunków technicznych i są to inne liczby — nie przenoś tu wartości amerykańskich.

Przykład policzony do końca — standardowa sypialnia 11 ft 6 in na 13 ft 3 in. Najpierw przelicz cale: 11,5 ft na 13,25 ft. Pomnóż: 152,4 ft². Liczba wypada dokładnie w środku przedziału dla sypialni standardowej; wiesz więc, że twój pomiar jest rozsądny, zanim cokolwiek na jego podstawie zamówisz.

Przelicz te liczby na metry kwadratowe, bo w Polsce o pomieszczeniu mówi się w metrach, a nie w stopach kwadratowych. Współczynnik jest dokładną definicją: 1 ft² = 0,09290304 m². 100 ft² małej sypialni to 9,29 m², 132 ft² sypialni standardowej to 12,26 m², 168 ft² dużej to 15,61 m², 224 ft² sypialni głównej to 20,81 m², a salon 320 ft² to 29,73 m². Polskie ogłoszenie i polska wycena remontu mówią językiem drugiej kolumny, więc podając wymiar wykonawcy albo w sklepie, mów w metrach i trzymaj stopy obok.

Jest jeszcze jeden praktyczny powód, żeby trzymać obie jednostki: podłogi i płytki podają metraż z opakowania w metrach kwadratowych, podczas gdy rachunki na tej stronie i amerykańskie karty produktów idą w stopach. Najczęstszą przyczyną błędnej liczby paczek jest odczytanie jednej jednostki jako drugiej — przed zamówieniem zapisz przy każdej liczbie, w czym jest wyrażona.

Mierz przy podłodze, wzdłuż listwy przypodłogowej, a nie na wysokości pasa nad meblami. W starym domu ściany rzadko są równoległe, więc zbierz każdy pomiar przy obu końcach pomieszczenia i przy zamawianiu materiału użyj większego — materiał da się dociąć, ale nie da się go wydłużyć.

To są wymiary pomieszczeń, które ludzie sprawdzają najczęściej. Wszystkie to zwykłe długość razy szerokość — dokładnie ten rachunek, który wykonuje kalkulator wyżej — ale wypisane tutaj oszczędzają pisanie, jeśli twój pokój ma jeden ze standardowych wymiarów.

Kliknij dowolny wymiar, a wczyta się prosto do kalkulatora, gdzie możesz go zmienić. Odnośniki niosą wymiary w parametrach adresu, więc możesz zapisać albo udostępnić wymiar pomieszczenia, a wróci wypełniony.

Kolumny metrów kwadratowych i jardów kwadratowych są tu dlatego, że wyceny materiałów nie zawsze idą w stopach. Wykładzinę wycenia się często w jardach kwadratowych, a karty techniczne płytek i podłóg z importu zwykle metrycznie.

Jeśli twojego pomieszczenia nie ma na liście albo nie jest zwykłym prostokątem, skorzystaj z kalkulatora. Wszystko, co ma wnękę, występ albo ścięty narożnik, trzeba podzielić i zsumować; kreator wielu obszarów na stronie głównej powstał właśnie do tego.

To samo pomieszczenie może wymagać innej liczby, zależnie od tego, co zamierzasz zrobić:

Podłoga: wymiar pomieszczenia między ścianami. Jeśli układasz też w szafie wnękowej, dolicz ją.

Malowanie: powierzchnia ścian (obwód × wysokość pomieszczenia) minus otwory; nie powierzchnia podłogi.

Tapeta: tak jak malowanie, plus zapas na raport wzoru.

Malowanie albo tapetowanie sufitu: równa się powierzchni podłogi, bo sufit idzie za podłogą.

Płytki ścienne w łazience: tylko powierzchnia ścian tych fragmentów, które będą wyłożone.

Sztukateria sufitowa: liczona po długości obwodu, nie w stopach kwadratowych.

Listwa przypodłogowa: długość obwodu minus szerokość otworów drzwiowych; nie stopy kwadratowe.

Płyty g-k: powierzchnia podłogi + ścian + sufitu, bo płyta pokrywa wszystkie trzy.

Izolacja: zależnie od rodzaju — izolacja stropu idzie z powierzchni podłogi, izolacja ścian z powierzchni ścian.

Krok 03 powyżej każe mierzyć w najszerszym miejscu i przy zamawianiu materiału jest to właściwa wskazówka. Ale nie jest to liczba, którą należy zapisać jako powierzchnię pomieszczenia; zrozum tę różnicę, zanim komuś podasz wynik.

Zmierz szerokość przy obu końcach pomieszczenia, a nie raz na środku. W starym domu różnica dwóch do czterech cali wzdłuż ściany jest normą — konstrukcja się przesunęła, tynk jest nierówny, a dobudówka rzadko trafia w kąt prosty z częścią pierwotną.

Przykład policzony do końca. Pomieszczenie długie na 14 ft, szerokie na 12 ft 0 in z jednej strony i 12 ft 4 in z drugiej. Pomnożenie najszerszego miejsca daje 12,333 × 14 = 172,67 ft². Rzeczywista powierzchnia to trapez: (12 + 12,333) ÷ 2 × 14 = 170,33 ft². Pomnożenie najwęższego daje 168,00. Prawdziwa liczba leży pomiędzy i jest o 2,33 ft² niższa od wyniku z najszerszego miejsca — czyli o jakieś 1,4 procent.

Zamawiaj według 172,67 i zapisz 170,33. Zamawianie według najszerszego miejsca jest wyborem świadomym: deski i płytki biegną przez całe pomieszczenie, a zwężenie zostaje wchłonięte przez cięcie przy jednej ze ścian; potrzebujesz materiału na najszerszą linię, a nie na średnią. Ale 172,67 to liczba zakupowa, a nie wynik pomiaru; wpisanie jej do rysunku albo do ogłoszenia powiększa pokój ponad rzeczywistość.

Mierz przy podłodze, opierając taśmę o wykończoną ścianę i uwzględniając listwę przypodłogową. Taśma trzymana na wysokości pasa ucieka; taśma oparta o listwę zatrzymuje się przed ścianą dokładnie o jej grubość. Oba to małe błędy i oba idą w tę samą stronę — w stronę zaniżenia — więc się sumują.