Jak mierzyć pomieszczenia nieregularne

Zasada „podziel i policz”

Każdy nieregularny kształt da się przybliżyć zestawem prostokątów, trójkątów i wycinków koła. Sztuka polega na naszkicowaniu układu najpierw, a potem rozłożeniu go na proste kawałki bez nakładek i bez luk.

Przy większości nieregularnych pomieszczeń wystarczają 2–3 proste prostokąty. Nawet złożony rzut rzadko wymaga więcej niż 5–6 kawałków. Rachunek zostaje prosty — po prostu dodajesz małe działania.

Pomieszczenie w kształcie L (najczęstsze)

Kształt L to dwa prostokąty spotykające się w narożniku. Żeby go podzielić: poprowadź linię będącą przedłużeniem jednej ze ścian wewnętrznych, aż dojdzie do ściany zewnętrznej. To rozdziela L na dwa pełne prostokąty.

Przykład: strefa dzienna z ramieniem 20 ft × 15 ft i aneksem kuchennym 12 ft × 8 ft wysuniętym z jednego końca. Dwa prostokąty: 20 × 15 = 300 stóp kwadratowych (27,87 m²) plus 12 × 8 = 96 stóp kwadratowych (8,92 m²). Razem = 396 stóp kwadratowych, 36,79 m².

• ·Linię podziału prowadź zawsze jako przedłużenie KRÓTSZEJ ściany wewnętrznej. Wymiary kawałków wychodzą wtedy zgrabniejsze.
• ·Twoje dwa prostokąty muszą pokryć dokładnie obrys pomieszczenia — bez nakładania się i bez luk.
• ·Narysowana linia nie musi być prawdziwą ścianą; jest tylko granicą obliczeniową.

Pomieszczenie w kształcie T

Kształt T dzieli się na dwa prostokąty tak samo jak L. Poprzeczka T jest jednym prostokątem, część pionowa drugim.

Uważaj na strefę nakładania. Tam, gdzie dwa prostokąty się spotykają, liczysz tę powierzchnię tylko raz. Najprościej: podziel tak, żeby prostokąty w ogóle na siebie nie nachodziły — jeden kończy się dokładnie tam, gdzie zaczyna się drugi.

Wnęki i występy

Wnęka to mały prostokąt doczepiony do większego pomieszczenia. Potraktuj pomieszczenie główne jako jeden prostokąt, a wnękę jako drugi, mniejszy. Dodaj ich pola.

Szafy wnękowe liczy się zwykle jak wnęki doczepione do sypialni. Przy wykładzinie i materiale podłogowym wliczaj je. Przy pomiarze na potrzeby obrotu nieruchomością idź za ANSI Z765 — szafa przylegająca do ogrzewanej przestrzeni mieszkalnej zwykle się liczy.

Wykusze

Wykusz wystaje poza ścianę i ma zwykle kształt trapezu albo ściętych narożników. Najprościej zmierzyć go jako osobny trapez: ((Podstawa₁ + Podstawa₂) ÷ 2) × Głębokość. Podstawa₁ to otwór w ścianie, Podstawa₂ to przednie lico wykusza, a Głębokość to jego wysunięcie.

Przykład: wykusz o otworze 6 ft, licu przednim 4 ft i wysunięciu 2 ft. Pole trapezu = ((6 + 4) ÷ 2) × 2 = 10 stóp kwadratowych, czyli 0,93 m² dodatkowej podłogi.

Wykusz o kątach prostych mierz po prostu jako prostokąt. Wykusz łukowy przybliż dwoma trójkątami i małym prostokątem.

Ściany łukowe i pomieszczenia z zaokrąglonymi końcami

Prawdziwie łukowe ściany rzadko trafiają się w mieszkaniach, częściej w obiektach komercyjnych. Przy prostokącie z zaokrąglonymi końcami (kształt stadionu) masz prostokąt w środku plus dwa półkola na końcach. Razem = (długość × szerokość) + (π × promień²), gdzie promień to połowa szerokości prostokąta.

Przy swobodnych krzywiznach (rabata o naturalnym obrysie, falujący taras) przybliż krzywą 3–5 prostokątami uśredniającymi jej przebieg. Przy większości projektów dokładność w granicach 5% wystarcza, a przybliżenie prostokątami osiąga ją bez trudu.

Ściany pod kątem (inne niż 90 stopni)

Ściany pod kątem innym niż 90 stopni dają przy podziale trójkąty albo trapezy. Ukośna ściana szafy w narożniku sypialni tworzy trójkąt, który odejmiesz od prostokąta pomieszczenia.

Przykład: sypialnia 12 × 14 (168 stóp kwadratowych, 15,61 m²) z ukośną ścianą szafy przecinającą narożnik i tworzącą trójkąt. Jeśli przyprostokątne trójkąta mają po 4 ft, jego pole = (4 × 4) ÷ 2 = 8 stóp kwadratowych, czyli 0,74 m². Po odjęciu od 168 zostaje 160 stóp kwadratowych użytecznej podłogi, czyli 14,86 m².

Metoda wielu obszarów

Przy złożonej przestrzeni skorzystaj z kalkulatora wielu obszarów na stronie głównej. Dodaj jeden obszar na każdy prostokąt, trójkąt albo koło ze swojego szkicu. Kalkulator zsumuje je i doliczy zapas do sumy.

Kilka wskazówek do pracy z wieloma obszarami:

• ·Ponumeruj kawałki na szkicu. Niech numery odpowiadają kolejności obszarów w kalkulatorze.
• ·Trzymaj jedną jednostkę od początku do końca. Jeśli zacząłeś w stopach, zostań w stopach.
• ·Sprawdzian krzyżowy: suma obwodów twoich kawałków musi zgadzać się z rzeczywistym obwodem pomieszczenia.
• ·Wydrukuj stronę z wynikiem do dokumentacji — przydaje się przy porównywaniu ofert wykonawców.

Cztery techniki i kiedy każda jest warta zachodu

Trudne pomieszczenie można zmierzyć na kilka sposobów, a właściwy wybór zależy od tego, co czyni je trudnym. Pomieszczenie z kątami prostymi i występem wymaga czego innego niż pomieszczenie z łukowym wykuszem albo wyraźnie skrzywionymi ścianami.

Podział na prostokąty obsługuje ogromną większość pomieszczeń i powinien być twoją metodą domyślną. Tnij przy każdym wcięciu, mierz kawałki, dodawaj. Zawodzi tylko wtedy, gdy pomieszczenie nie ma żadnego kąta prostego, do którego można się odnieść, a to zdarza się rzadziej, niż się ludziom wydaje — większość pomieszczeń sprawiających wrażenie nieregularnych to dwa albo trzy prostokąty w przebraniu.

Triangulacja jest odpowiedzią na pomieszczenia naprawdę nieprostokątne, czyli na stare domy, w których żadne dwie ściany nie są równoległe. Zmierz również przekątne obok ścian, żeby podzielić podłogę na trójkąty, a potem zastosuj do każdego wzór Herona. Trwa dłużej i wymaga więcej pomiarów, ale jest jedynym sposobem, który utrzymuje dokładność, gdy kąty nie są proste.

Metoda rzędnych sprawdza się przy ścianach łukowych i wybrzuszonych. Rozciągnij prostą linię bazową przez pomieszczenie, a potem mierz prostopadłe odległości od niej do ściany w równych odstępach — odstęp jednej stopy, czyli 30 cm, daje dobry wynik. Każdy pas staje się wąskim trapezem, a ich suma trzyma się blisko krzywizny. Zagęszczenie odstępów o połowę mniej więcej podwaja dokładność.

Przykład policzony do końca dla metody rzędnych — na wykuszu mierzonym co 1 ft głębokości wychodzą 0, 8, 14, 16, 14, 8 i 0 cali (0, 20, 36, 41, 36, 20 i 0 cm). Zamień na stopy, uśrednij każdą sąsiednią parę i zsumuj: wynik to 5,0 stopy kwadratowej, czyli 0,46 m² powierzchni wykusza. Zmierzenie wykusza jako prostokąta o najgłębszym punkcie dałoby 16 in × 6 ft = 8 stóp kwadratowych i zawyżyłoby powierzchnię o 60%.

Niezależnie od techniki, o wyniku decyduje szkic bardziej niż metoda. Narysuj pomieszczenie, oznacz każdy kawałek i zapisuj wymiary na rysunku od razu przy mierzeniu. To, co się psuje, to rzadko same pomiary; psuje się panowanie nad nimi.

Pomieszczenia z licznymi przeszkodami

Przy podłodze zwykle nie odejmujesz drobnych przeszkód w rodzaju szafek, słupów czy kominka — zapas pokrywa te docinki. Przy farbie i tapecie odejmujesz duże otwory (drzwi, okna), ale nie gniazdka i włączniki.

Zabudowa stała (wyspa kuchenna, szafki pod blatem): odejmuj przy podłodze, bo podłoga nie biegnie pod stałą zabudową. Przy malowaniu i obliczeniach oświetlenia traktuj przeszkodę jako część układu pomieszczenia, ale nie jako powierzchnię do pokrycia.