Kalkulator powierzchni pod klimatyzację split

Standardowa reguła: 20–30 BTU na stopę kwadratową chłodzenia. Sypialnia 400 ft² potrzebuje 8000–12 000 BTU — więc typowym wyborem jest urządzenie 9000 BTU.

Typowe moce klimatyzatorów split: 6000 BTU (obsługuje 100–250 ft²), 9000 BTU (250–400), 12 000 BTU (400–550), 18 000 BTU (550–800), 24 000 BTU (800–1200). W Polsce te same urządzenia sprzedaje się w kilowatach, a nie w BTU — o przeliczeniu niżej.

Dolicz 10% dla kuchni (ciepło od gotowania). Dolicz 10% dla pokoju mocno nasłonecznionego. Dolicz 10% przy wysokości powyżej 8 ft. Odejmij 10% dla pokoju zacienionego albo izolowanego powyżej przeciętnej. Klimat gorący i wilgotny wymaga wyższych BTU; klimat chłodny — urządzenia nastawionego na grzanie.

Do dokładniejszego doboru mocy służy obliczenie obciążenia cieplnego, w USA znane jako Manual J. Większość instalatorów robi je bezpłatnie w ramach oferty.

20 BTU na ft² chłodzenia w klimacie umiarkowanym.

25–30 BTU na ft² w klimacie gorącym i wilgotnym.

16–18 BTU na ft² w klimacie chłodnym i suchym; polskie lato mieści się bliżej dolnego końca głównego zakresu, ale fala upałów przesuwa je w górę.

Przykład policzony do końca: sypialnia 300 ft² w gorącym klimacie. 300 × 25 = 7500 BTU. Zaokrąglenie do standardowej mocy: 9000 BTU.

Typowe moce i ich zakresy: 9000 BTU dla 300–450 ft². 12 000 BTU dla 450–600 ft². 18 000 BTU: 600–900 ft². 24 000 BTU: 900–1200 ft². 36 000 BTU: 1500–1800 ft².

Wysokość pomieszczenia: reguła zakłada standardowe 8 ft. Wysokość 9–10 ft podnosi obciążenie o 10–15%. Sufit skośny albo bardzo wysoki: 20–30%.

Jakość izolacji: słaba izolacja potrafi podnieść obciążenie chłodzenia i grzania o 30–50%.

Okna: dużo szkła od zachodu w gorącym klimacie dokłada 30–50%.

Liczba osób: dolicz 600 BTU na osobę do obciążenia chłodniczego.

Urządzenia oddające ciepło (kuchnia, biuro z wieloma monitorami): mogą dołożyć 1000–3000 BTU.

Strefa klimatyczna: między suchym wnętrzem lądu a chłodnym wybrzeżem obciążenie chłodnicze tej samej powierzchni potrafi różnić się o 50% i więcej.

Żeby moc była właściwa, zawsze poproś instalatora o obliczenie obciążenia cieplnego. Za duże urządzenie ciągle się załącza i wyłącza i nie odbiera wilgoci. Za małe pracuje bez przerwy i nigdy nie osiąga nastawy.

Klimatyzatory split sprzedaje się według mocy w BTU na godzinę, a punktem wyjścia do doboru jest powierzchnia obsługiwanego pomieszczenia. Powszechna liczba odniesienia to około 20 BTU na stopę kwadratową chłodzenia i z niej biorą się standardowe moce przypisywane pokojom.

Urządzenia przychodzą w stałych mocach — 9000, 12 000, 18 000, 24 000 i 36 000 BTU to typowe wielkości domowe — więc praktyczne zadanie polega na policzeniu swojego zapotrzebowania w BTU i wybraniu najbliższej mocy równej mu albo większej. Tabela zestawia każdy rozmiar pokoju z obiema liczbami.

Większe nie znaczy tu lepsze i tym klimatyzator split różni się od większości urządzeń. Za duże urządzenie schładza powietrze bardzo szybko, osiąga nastawę sterownika i wyłącza się, zanim odbierze dużo wilgoci; zostawia pokój zimny i wilgotny, a sprężarkę w ciągłym cyklu włącz–wyłącz. Podniesienie mocy „na wszelki wypadek” to najczęstszy i najdroższy błąd w tej kategorii.

Przykład policzony do końca — otwarty salon 450 ft². Przy 20 BTU na ft² to 9000 BTU. Urządzenie 9000 BTU pasuje dokładnie; ale jeśli pokój ma dużą przeszkloną ścianę od zachodu, przechodzisz na 12 000, a jeśli to zacieniony pokój od północy — zostajesz przy 9000.

Skoryguj liczbę odniesienia o to, czego powierzchnia nie widzi. Dolicz około 10% dla pokoju łapiącego ostre popołudniowe słońce, odejmij około 10% dla pokoju bardzo zacienionego. Dolicz około 600 BTU na osobę, jeśli regularnie przebywają tam więcej niż dwie osoby; jeśli to kuchnia, dolicz około 4000 BTU. Wysokość powyżej 8 ft zwiększa kubaturę do schłodzenia, więc skaluj proporcjonalnie do wysokości, a nie tylko do powierzchni podłogi.

Jedna jednostka wewnętrzna (jedna wewnętrzna, jedna zewnętrzna): 3000–7000 $ z montażem. Obsługuje 300–1500 ft² zależnie od mocy.

Dwie jednostki wewnętrzne: 5000–10 000 $ z montażem.

Trzy jednostki wewnętrzne: 7000–13 000 $ z montażem.

Cztery jednostki wewnętrzne: 9000–16 000 $ z montażem.

Zestaw do samodzielnego montażu: 1500–3500 $ za materiał na jedną jednostkę wewnętrzną. Oszczędza 1000–3500 $ robocizny, ale może unieważnić gwarancję producenta.

Na stopę kwadratową z montażem: zwykle 5–15 $, zależnie od wielkości układu i długości instalacji.

Koszt eksploatacji: klimatyzacja split jest o 30–50% oszczędniejsza od centralnej i o 50–70% od klimatyzatorów okiennych. Typowa roczna oszczędność wobec urządzeń okiennych w domu 1500 ft²: 300–1200 $.

Układ multi-split stawia jedną jednostkę wewnętrzną w każdym pokoju i zasila je wszystkie z jednej jednostki zewnętrznej. Każdą jednostkę wewnętrzną liczy się z powierzchni jej własnego pokoju, dokładnie jak przy pojedynczym splicie — nie liczy się ich z łącznej powierzchni domu, bo jedna jednostka wewnętrzna klimatyzuje tylko pokój, w którym stoi.

Przykład policzony do końca przy 25 BTU na ft². Salon 500 ft² potrzebuje 12 500 BTU i dostaje urządzenie 12 000. Sypialnia 300 ft² potrzebuje 7500 i dostaje 9000. Biuro 150 ft² potrzebuje 3750 — a najmniejsza produkowana jednostka wewnętrzna to zwykle 6000, więc dostaje właśnie ją i ma 60% nadmiaru mocy.

To jest właśnie pułapka multi-splitu i jest to sprawa powierzchni, a nie urządzeń. Te trzy pokoje wyliczają się na łącznie 23 750 BTU, ale jednostki, które faktycznie kupisz, sumują się do 27 000 — o mniej więcej 14% ponad obciążenie, a cały ten nadmiar narzuca minimalna wielkość jednostki w małym pokoju. Multi-split przewymiarowuje się w małych pomieszczeniach.

Nadmiar mocy nie kosztuje pieniędzy, tylko komfort. Jednostka za duża jak na swój pokój bardzo szybko osiąga nastawę, wyłącza się i nie pracuje dość długo, żeby odebrać wilgoć z powietrza — pokój odczytuje się jako chłodny, ale czuć w nim wilgoć. Jeśli pokój wypada wyraźnie poniżej 6000 BTU, zwykle lepiej zostawić go poza układem albo doprowadzić powietrze z sąsiedniej strefy przez kratkę przelotową, niż wieszać w nim jednostkę, której nigdy nie wykorzysta.

Wszystkie powierzchnie na tej stronie podane są w stopach kwadratowych, a moce w BTU. W Polsce moc klimatyzatora podaje się w kilowatach, a powierzchnię pokoju w metrach kwadratowych. Oba przeliczniki są dokładne: 1 ft² = 0,09290304 m², a 1 kW chłodzenia to 3412 BTU na godzinę.

Przeliczenie mocy: 9000 BTU to 2,6 kW, 12 000 BTU to 3,5 kW, 18 000 BTU to 5,3 kW, 24 000 BTU to 7,0 kW, a 36 000 BTU to 10,6 kW. To właśnie te wielkości zobaczysz w krajowych ofertach.

Regułę zgrubną też warto mieć od razu w jednostkach metrycznych. 20 BTU na ft² to 215 BTU na m², czyli 63 W na m². 25 BTU na ft² to 269 BTU na m², czyli 79 W na m². A 30 BTU na ft² to 95 W na m². Liczby wyprowadzone wprost z przeliczników, bez pośrednich reguł.

Przeliczenie powierzchni z tabeli: 250 ft² to 23,23 m²; 350 ft² to 32,52 m²; 450 ft² to 41,81 m²; 600 ft² to 55,74 m²; 900 ft² to 83,61 m²; 1200 ft² to 111,48 m², a 1800 ft² to 167,23 m². Czyli urządzenie 2,6 kW odpowiada mniej więcej 40 m², 3,5 kW około 55 m², 5,3 kW około 84 m², a 7,0 kW około 111 m².

Jedna uwaga: w Polsce moc dobiera się często wyłącznie z metrów kwadratowych, pomijając wysokość pomieszczenia. Poprawki z tej strony nadal obowiązują — sufit na 3,20 m zamiast 2,80 m zwiększa kubaturę do schłodzenia o 14% przy tej samej powierzchni podłogi, i moc musi wzrosnąć w tej samej proporcji.